U gebruikt een verouderde browser. Wij raden u aan een upgrade van uw browser uit te voeren naar de meest recente versie.

KOORREIZEN 

Met enige regelmaat organiseren we een reis.  Het ene jaar is dat een buitenlandse reis en het andere jaar staat een dagtocht op het programma naar een interessante bestemming die wat minder ver uit de buurt ligt.

Koorreis in 2020  naar het Heinrich Lübke Haus aan de Möhnsee

Van maandag 11 mei tot en met vrijdag15 mei 2020 zouden we weer naar Duitsland gaan.

Door de reisbeperkingen vanwege het coronavirus is de reis geannuleerd en uitgesteld tot voorjaar 2022. Bij leven en welzijn gaan we van 9 t/m 13 mei 2022.

Het voorstel van de reiscommissie is om op 8 september een dagtocht je te gaan maken.

  

 

Dagje uit 2019

Een dagje uit naar de Broekerveiling


Stefano
Daar stonden we weer bij “de Brug” in Reeuwijk,

het energieke seniorenkoor, vol verwachting en in de beste stemming  te wachten op de bussen voor een dagje uit naar Broek op Langedijk. Ook Martin is van de partij, Leo zal later komen. Onze vaste chauffeur Stefan Vogelaar met zijn onverslaanbaar goede humeur en vrolijke babbel is er om ons weer veilig samen met Frank, de chauffeur van de andere bus, naar Noord Holland te rijden.

Wie nog een saggerijnig ochtendhumeur had is dat nu onmiddellijk kwijt. We gaan  naar de voormalige groenteveiling en - museum en het rijk der duizend eilanden, vanwaar de tuinders met hun platte schuiten de aardappels, preien, uien en kolen naar de doorvaartveiling  boomden. Maar nee, hier heet het ‘Kloeten’. Hier worden hun producten geveild. Voordien gewogen en van een naambordje voorzien, wachten de schuiten in de lighal, een overdekte botenloods, zodat de koopwaar niet vroegtijdig zal verkleuren.

Welkom
De welkomst speech van Stefan in de bus getuigt er weer van hoezeer hij verknocht is aan ons koor en ons al voor de tigste  keer chauffeert. “Ik ben er niet” zegt hij tegen zijn baas, ondanks inroosteren en andere perikelen,” Ik ben er niet, punt uit”.

Broeker Bol                                                                                                                              

Daar staan ze op lange tafels uitgestald, de enorme Broeker Bollen. Een luchtige bladerdeegbol vol slagroom en ook er bovenop nog een rijkelijke klodder, versierd met de lichtgroene streepjes glazuur, de huiskleur van de veiling en tevens de stropdas van Stefan. Toeval of afgesproken?


We herinneren ons nog het hilarische debacle van onze vorige koorreis. Bij la Place zou voor 5 euro koffie en gebak klaarstaan voor de snelheid en doorstroming. Het ging even anders, we kunnen er nog hard om lachen. (lees TZP 2018)

 

 

 

 

 

 

 

 

De Lighal 

>Koorreizen Na inscheping in een rondvaartboot met de naam van een ui varen we door het typische landschap, het eilandenrijk. Langgerekte eilanden en sloten, waardoor de smalle platte boten hun groente naar de veiling brachten. Daar was het wachten geblazen in de lighal. Grote overdekte botensteigers om de groente te beschermen tegen weer, wind en zonlicht. Zo varen ze een voor een door de veilinghal en daarvan zullen we later nog een demonstratie krijgen.

 

 

Maar eerst naar de West-Friese koffietafel, aan lange tafels staat de lunch klaar met...oh heerlijke verassing, een kroketje. Voor Gees van der Stadt zingen wij een hartelijk lang-zal-ze-leven. Voor Tini Rietkerk, die ons gaat verlaten, een warm applaus 

 

 

 

 

 

 

Doorvaart veiling

Twee vrouwen in klederdracht zullen ons een demonstratie geven en wat over de geschiedenis vertellen. Een zeer welbespraakte veilingmeesteres zal ons op geestige wijze instrueren, we gaan zelf aan de slag. Ieder heeft een knop voor de stoel die correspondeert met een nummer op het grote veilingbord. In het midden van de hal komt een platte schuit binnengevaren. Op de boot staat vijf manden met uien. De wijzer van de grote veilingklok gaat draaien en pats, Stefano heeft als eerste 65 kilo uien gekocht. Gekheid natuurlijk, dit is de eerste kennismaking met een veilingklok. 

 

Op een tafel liggen allerhande kleine zakjes met fruit of groente, peen, kiwi, meloen. De klok draait van hoog naar laag met kleine bedragen. Zo gaat menigeen wel met een zakje naar huis. Ik val voor een meloen, beetje duur, maar het is de lol. Dan komen er kokers met puzzels van 1000 stukjes, Broeker koektrommeltjes, leeg of gevuld. Geld moet rollen vandaag.

 Tot slot komt Leo naar voren om ons hier in de veilinghal het Mango/Meloenenlied te laten galmen. Dat, zegt de veilingmeesteres enthousiast, heeft ze nog nooit gehoord, ze werkt hier al 20 jaar.

Een laatste drankje in de tuin en we gaan naar huis. De chauffeurs worden met een gevulde enveloppe bedankt. Maar ook voor onze organisatoren Joke en Piet Hofstra en Marian Helmer heel veel dank. Wat zat dit weer ontzettend leuk in elkaar, wat hebben we weer een leuke dag gehad!

 

 Albertien Massee

 

Koorreis naar de Ebernburg, 14 mei 2018

Moskovisch gebak
Hier hebben we ons weer weken lang op verheugd, op onze koorreis naar Duitsland. Deze keer naar de burcht waar we 8 jaar geleden ook al waren. Een kasteel hoog op een berg, een hoge toren, een poort en een binnenplaats met een diepe put, maar ook een grote vuurplaats voor een barbecue. Helaas op het moment van vertrek uit Gouda blijkt Marja Schoenmakers te ontbreken. Zij staat op station Woerden. Onze chauffeurs Kees en Stefano rijden gewoon een blokje om. Zo kunnen we in prima stemming met babbelen beginnen. Alvorens nog een lesje gekregen te hebben van Joke. Want wij moeten weten of wij compleet zijn. Heel eenvoudig, men neme de lijst van deelnemers en ieder let steeds op zijn voorganger. Dit is het perfecte systeem van de muziekreizen van Leo.


Wij beginnen ons na een uurtje al flink te verheugen op de koffie met gebak voor  5.50 euro  die klaar staan bij La Place. Zo hebben we nog ruim de tijd om even in het zonnetje te zitten. Maar zo ging het niet! oh neen! Gezeten aan gereserveerde tafels in afwachting van......er kwam niets. Daar moest dan eerst nog het hoofdkantoor, de directeur en een manager aan te pas komen. Toen kwam mondjes maat, één voor één de koffie en het keiharde Moskovisch gebak met vruchtjes. Afijn, niet te lang zeuren maar vrolijk weer verder.

Fosfaat bolletjes
Bij de volgende stop, zijn de meesten lekker buiten gebleven. Wie veel reist kan zich verbazen over de diversiteit van de ingenieuze sanitaire voorzieningen. Dick komt enthousiast van de toiletten. Hij heeft de duurzame totaalervaring. Er zullen fosfaat bolletjes worden gedraaid van zijn plas. Ook verschijnt er een tv schermpje met reclame. “Als je daar staat is het wel een leuke afleiding, maar je bent wel gedwongen om te kijken”. Dick.

De dames ervaren een mysterieuze beweging van de wc-bril. De bril begint te draaien en kronkelt zich onder een poets-robot door. Er zijn oplossingen voor erg hygiënische kranen, om vooral met de handen nergens aan te zitten. Uitzonderingen daargelaten. De kraan heeft iets van een fiets stuur. Water en lucht moeten uit dezelfde voorziening komen....maar hoe dit aan de praat te krijgen is onduidelijk? Nergens een kraantje en nergens een knopje, een beetje zwaaien geeft een stortbevalling aan water, maar nu drogen. Weer ergens anders bewegen geeft een tornado aan wind, wat een schrik.

Bad Münster am Stein
Onze prachtige busreis gaat langs de Eifel, de Hunsrück richting Pfalz. Dan, te midden van de wijngaarden, doemt de Burcht op. Brok in de keel zo mooi. Dan rollen we onze koffertjes de poort door. Als iedereen bij aankomst zijn kamer heeft gevonden en is opgefrist, staat de maaltijd klaar. Zoals Nel altijd verzucht “wat heerlijk dat het eten klaarstaat en ik niet hoef te koken”. Spaghetti met rode ondefinieerbare gehaktsaus en salade buffet. Toetje? Nee geen toetje!

 

We gaan nog even repeteren in de grote Luther zaal, onze repetitiezaal. Daarna barst het los in de Stube. Een onderaards tongewelf, warm en vochtig. Wijn, wit en rood van de omringende wijngaarden is alleen per hele fles te krijgen.
Zeer goed te drinken, alles op de pof, maar haarfijn opgeschreven door Martin en Piet. Een oorverdovend gebabbel breekt los. Van vermoeidheid is geen spoor meer te bekennen.

Dinsdag naar Idar Oberstein
Repeteren, dan een kopje koffie en in de bussen voor een uitstapje. Dit strakke schema, dat vind ik fijn. Er is genoeg tijd om tussendoor  nog in het zonnetje te zitten. Op tijd eten en drinken. Alles strak in de klauw gehouden door Marian Helmer, Joke en Piet Hofstra, onze prima reiscommissie.

Leo heeft zijn eigen Yamaha meegenomen en krijgt nog even instructie van Nanneke, hoe hij het beste kan staan met  het bedienen van zijn losse pedaal dat steeds wegglijdt. Leo begint met een totaal nieuwe aanpak van inzingen. Fitness voor de stem en het gehele lichaam. Armen hoog, armen laag, schouders schudden, buik ook schudden. Dan lippen brabbelen, klein gezicht en groot gezicht maken. Nog even de wangen masseren en klaar om te beginnen.


Op koorreizen is Leo vaak geïnspireerd door het dierenrijk. Zo moeten wij het Agnus Dei aanvliegen alsof een zwaan aankomt. Hij spreidt zijn armen en vliegt ons voor. Denk aan KLM of Air France. Verder, niet zingen als een kuiken dat net uit het ei komt, staat in mijn boek. Goed de keel open, zodat een haring zo naar binnen kan glijden. Sorry Leo, ik moet je toch weer even citeren. Ik kan de achterblijvers deze wijze lessen niet onthouden.

De middag bezoeken we, na een prachtige tocht door het landschap het stadje Idar waar het wemelt van de edelstenen slijperijen. We zien het wonder van de Geode. Een onooglijke ronde of ovale steen, je klieft hem in twee en de schitterende kristallen en mineralen openbaren zich. We krijgen een demonstratie van het slijpen van edelstenen, in een piepkleine oude werkplaats. De vrouw ligt met haar buik op een bankje en duwt met al haar kracht de mooie stenen tegen een draaiende slijpsteen.  Aangedreven op ingenieuze wijze door het stromende riviertje. Een filmpje geeft uitleg over het systeem. Daarna komen wij in een duister zaaltje waar een buitengewone collectie kristallen wordt getoond, een enorme amethist, een bergkristal van minstens een meter en versteende bomen. Even nog een Apfelscholle in het zonnetje en dan retour naar de maaltijd. Risotto met tomatensaus en saladebuffet. Toetje blanke vla, lekker.

Salinenpark am Nahr
Vandaag is het een spannende dag, wij gaan ons concert geven in de tuin van een groot Kurhotel in Bad Kreuznach. Maar eerst gaan wij het beroemde Salinenpark bezoeken. De metershoge takkenwanden waarover het zoute mineraalwater uit de bodem word verneveld. Bankjes staan voor de wanden voor iedereen die een snuifje wil inademen en zo zijn longen wil verfrissen. (zie Toonzetting Plus, het januari 2018 nummer)

Concert in Bad Kreuznach
Er is veel publiciteit geweest voor ons concert, we zien dan ook het publiek in het park komen.Tegenover het decor van een mooi ouderwets chique Kurhotel stellen wij ons buiten op. Martin is net aangekomen en zit achter de piano. We staan in vol ornaat onder de platanen. Boven ons fluiten de merels het hoogste lied en proberen ons te overtreffen, weliswaar in een andere toonsoort.

 

Het programma bestaat uit de mooie liederen die wij de laatste maanden geoefend hebben. De eerste delen zijn in het teken van de vrede. Daarna komt een luchtiger programma met o.a. El Grillo, Oh occhi manza mia, de Redeloze Zangen en tenslotte De Leeuw. Bij het lied uit de 13de eeuw: Eens meienmorgens vroe was ik opgestaan komt  de hertog in de verleiding om de mooiste jonkvrouw te kussen, een beetje #Metoo avant la lettre.

Tijdens het zingen  treft ons plotseling een vlaag van pollen. Een voor een krijgen wij keelproblemen en beginnen wij te hoesten. Ook Leo wordt getroffen. Water wil nauwelijks helpen. We zingen door,  maar moeizaam. Toch krijgen wij een luid applaus, terwijl het dan zachtjes begint te regen. Snel naar de bussen en terug naar  ons kasteel.

Rotonde met twee asperges

Theo: “Als ik de rotonde met de twee P’s zie dan weet ik weer dat ik er bijna ben”, Ja Theo, gelukkig maar, zo kan ie wel weer. Anderen noemen dit een homo-monument, of de twee asperges, Asterix en Obelisk, de Menhirs,  dat zijn het denk ik ook.

Bingen en de Loreley
Prachtig weer, nog een uurtje repeteren en dan de bussen in richting Bingen am Rhein. Maar eerst gaat we het museum bekijken met de geschiedenis van Hildegard von Bingen. Piet Zuijdwijk zal hierbij wat schrijven over het leven van deze zeer getalenteerde vrouw non, ziener, genezer, componist. Dan gaan we een tocht per boot maken en passeren de mooiste kastelen, de muizentoren en de steile wijngaarden, kortom prachtige oevers met kleine stadjes. Op de boot naderen we de Loreley. Het zal het publiek verbazen dat wij plotseling op het achterdek het lied van de Loreley zingen. Wat klinkt dat prachtig over de rivier.
Terug in de burcht staat de kok de vuren op te porren. Boven een grote ronde vuurplaats slingert een hangende barbecue. Grote heerlijk gemarineerde karbonade, weisze Bratwurst en Kartoffelsalat en brood. Piet en Arie bedienen de wijnbar en zetten de streepjes. Zo al vast een beetje ingedronken en heerlijk gegeten begeven wij ons naar de feest zaal. Ik geef de pen door aan Judi en Nanneke voor het beschrijven van de bonte avond.
 
We gaan wel nog even een afzakkertje halen in de Stube. Daar word het nog waanzinnig gezellig. Ik was vast van plan hem nog eens flink te raken. Echter mijn vruchteloze pogingen om met mijn armen te zwaaien en te zingen: ”We’ll meet again, don’t know where, don’t know when....ontaarde in gelal, niemand deed mee. Nu moet je maar naar bed gaan Albertien.

Retour
We hebben zoveel vertraging opgelopen dat op een zeker moment de chauffeurs zijn genoodzaakt een stop te maken. Geen Raststätte in de buurt. Wij geraken in een miezerig industrieterreintje met een kleine Teppich hal. Geen cafeetje te vinden. Maar toch, een pizzeria waar we naar het toilet mogen. En achter de zaak waar nog een soort piepklein terrasje is kunnen we een drankje krijgen. Ludi is zo handig om een Pizza te bestellen. Dan verder naar de echte Raststätte Hunsrück. Daar kunnen we lekker eten. Ben zegt: ”ik neem alles wat ik de laatste dagen niet gehad heb” en toont mij de grote gebraden heerlijke kippenbout en gebakken aardappelen.

Een lange rit naar huis brengt ons om 8.00 uur thuis in Gouda. Afscheid nemen, knuffelen en dierbaren omhelzen. Veel Oxytocine knuffelhormonen opgedaan en een overspannen Insula. Veel dank voor onze geweldige chauffeurs, wat hebben zij een geduld, wat kunnen ze goed rijden. Mijn dank aan de reiscommissie Marian Helmer, Joke Hofstra en Piet Hofstra, het was de leukste reis. Ik zal nog dagen al de beelden voor mij zien en de liederen, daar sta ik mee op en ga ik mee naar bed. Gelukkig zien we elkaar gauw weer op dinsdag en woensdag, want ik mis iedereen nu al.


Albertien Massee van Erp